Met het niet beseffen dat een instrumentele benadering slechts op gaat voor instrumenten maar niet voor organismes. Mensen, teams, afdelingen, ondernemingen, instellingen, landen, zijn allemaal organismes. Het zijn geen machines. Een organisme is beïnvloedbaar, maar niet maakbaar.

Met ook de hoopvolle trekjes,de lente komt er aan, er zijn  mensen die wel proberen wat meer in samenhang te kijken, en iemand heeft aangetoond dat korte termijn winst denken helemaal niet tot betere resultaten leidt.

Voorpagina: Doggershoek nog niet dicht, kamer barricadeert ‘vluggertje’ minister.

Jeugdinrichting de Doggershoek in Den Helder mag nog niet door de minister van Justitie gesloten worden. Vraagtekens waren er of dit niet vernietiging van kapitaal (betreft een vrijwel gloednieuwe inrichting), kennis en kunde was. Argument van de Kamer was vooral dat alternatieven om de instellingen open te houden (het geldt voor nog twee inrichtingen) met andere categorieën bewoners als jongeren op de wachtlijsten van de jeugdzorg of jongen gevangenen, niet zijn bestudeerd.

Hoopvolle opmerking was dat ministeries beter moeten samenwerken en zo de Doggershoek anders benutten. “Anders is de justitiebegroting misschien sluitend, maar zijn de problemen in het land nog niet opgelost”.

Een klein teken dat er vanuit de politiek naar een breder verband wordt gekeken. Natuurlijk is de Tweede Kamer daar ook voor, maar het denken en kijken naar zaken in samenhang is voor mij een glimpje van hoop.

Pagina Binnenland: Politie, volg niet blind alle regeltjes

Naar aanleiding van het onderzoek naar de vermissing van Milly komen er weer allerlei beschouwingen met wijsheid achteraf.

Eng is natuurlijk wel dat als gevolg van dingen die in het verleden niet goed zijn gegaan, de stappen die bij een onderzoek moeten worden gezet, vastomlijnd zijn geworden. Angst om fouten te maken zorgt voor het meer gebruiken van protocollen. Want als er iets fout gaat, dan is de vraag van de buitenstaander waarom het protocol niet is gevolgd, veel krachtiger dan het verhaal van de onderzoeker (die met open vizier heeft gerechercheerd, keuzes durfde te maken en logisch heeft nagedacht) die zegt “ik dacht dat ik het beter anders kon aanpakken”.

Dit lijken duivelse dilemma’s, maar het heeft alles te maken met het maakbaarheidsdenken. Alles kan perfect, dus het moet ook perfect. Ik vraag me af of die mensen die hierom roepen zelf wel eens werk hebben verricht. Mensen zijn geen machines. Kijk eens met andere ogen naar een voetbalwedstrijd en je snapt het hopelijk: waarom schiet Wesley Sneijder niet iedere vrije trap raak, waarom houdt Maarten Stekelenburg niet iedere bal tegen die op doel wordt geschoten?

Pagina Binnenland, column zwart-wit over Lucia de B.

Verhaal over de toch wel ernstige fouten die zijn gemaakt bij dit proces, met een link naar nog een aantal andere geruchtmakende rechtszaken, waarbij justitie er behoorlijk naast zat. De column eindigt met: “Rechtspraak is mensenwerk. Ook rechters maken fouten. Net als politieagenten, officieren van justitie, getuigen-deskundigen en journalisten. Toch roept het grote aantal bedrijfsongelukken bij justitie de vraag op of er niet iets goed mis is bij de rechterlijke macht”.”Het zou van wijsheid getuigen als het OM een intern onderzoek instelt naar de oorzaken van deze tragische beoordelingsfouten”.

Er staat niets verkeerds in deze column, behoudens misschien de suggestie dat er sprake is van een groot aantal bedrijfsongelukken. Is dat wel echt zo, of is dat een opinie? De opmerking dat een intern onderzoek een goed plan zou zijn, lijkt me zinnig, je moet als organisatie altijd evalueren, zeker als er iets niet goed is gegaan. Daardoor kunnen we leren en ontwikkelen. Maar dit stuk staat op dezelfde pagina als het voorgaande. Dit soort evaluaties leidt vaak niet tot leren en ontwikkelen, maar tot maatregelen in de sfeer van regels en protocollen We zitten dus weer dicht bij het maakbaarheidsdenken..

Pagina Economie: Bedrijven niet slim, overnemen Angelsaksisch model pakt verkeerd uit

Stuk n.a.v. een promotieonderzoek. Hieruit blijkt dat Nederlandse bedrijven steeds meer het ‘hard’ zakendoen en winst voor aandeelhouders voorop stellen. En dat blijkt helemaal niet slim te zijn. Uit het onderzoek blijkt dat bedrijven die zo werken, een slechtere rentabiliteit van de eigen middelen van het bedrijf hebben dan bedrijven die meer rekening houden met andere belanghebbenden, en met de lange termijn. De onderzoeker stelt dan ook dat een belangrijke les is dat je moet uitkijken voor het overnemen van een economisch concept uit het buitenland, omdat het kan zijn dat het in de context van je eigen land niet werkt.

Fijn dat nu bewezen is dat je resultaten niet beter worden met de eenzijdige winstbril. Kunnen we daar eindelijk mee stoppen en daarmee gelijk nog eens kritisch gaan nadenken over een aantal andere Angelsaksische invloeden op het management denken in Nederland.

Pagina Economie: wurgcontract komt als boemerang terug, ook opdrachtgever zou beter aan de lange termijn kunnen denken.

Stuk n.a.v. acties van schoonmakers bij de NS. De crisis verhardt het zakenleven, wurgcontracten winnen terrein. Ondernemers gooien het bijltje er bij neer en werknemers betalen met hun gezondheid. De vraag is of opdrachtgevers er bij winnen dat goede zakenrelaties zó worden uitgeknepen dat ze omvallen. Bovendien gaat het langdurig ziekteverzuim toenemen.

Een betere onderbouwing van het vorige stuk kan je bijna niet bedenken, tot je de volgende pagina openslaat:

Pagina weg&wiel: Terugroepacties rampzalig, vastlopend gaspedaal zit in een klein hoekje.

Terugroepacties zijn er altijd al geweest, maar zijn in het huidige internettijdperk niet meer onder de pet te houden. Het betreffende gaspedaal kwam van een toeleverancier en daar ligt de basis van het probleem. De toeleveranciers zijn de slachtoffers van de bezuinigingsrondes die alle automerken wel moeten maken. Vervolgens wordt er in het stuk een gefingeerd voorbeeld van een toeleverancier gebracht die iets van inferieur metaal gaat maken, maar wel deugdelijke monsters instuurt.

Of je bij een echt serieus systeem van kwaliteitscontrole daar mee weg komt is even de vraag, maar de gedachte dat het zo kan werken is wel reëel, zoals zeker geldt in de schoonmaakbranche van het vorige artikel.

Zomaar wat dingen uit de krant (NHD) van 19 maart 2010, ik ben benieuwd waar ik me morgen weer over mag verbazen. Het zal wel weer iets zijn over besturen zonder richting (bezuinig 5%) of managen zonder menselijke maat. Het is hoog tijd voor verandering!