We kijken met afschuw naar uitspattingen van fysiek geweld. Mensen die slachtoffer worden van zinloos geweld kunnen steevast op veel aandacht en medeleven rekenen. Groepen met een bepaalde etnische achtergrond die een hele buurt terroriseren, we vinden het vreselijk. Terwijl daar iets gebeurt dat met het recht van de sterkste te maken heeft. We hebben het daar moeilijk mee. Het is iets uit de dierenwereld. De mens is beschaafd. De sterkste heeft een verantwoordelijkheid, die moet de zwakste beschermen.
En omdat meten weten is, meten we ons suf. We rekenen alles door, we rekenen alles uit, we drukken alles uit in geld en daarop baseren we onze beslissingen.
En wat doen we met de dingen die we niet zo gemakkelijk kunnen meten? Soms is er nog wel eens iets met scenario’s. Maar daar houdt men niet zo van, want dat is koffiedik kijken. Of, zoals ik laatst iemand hoorde zeggen: waarom doeken we het CPB niet op, want ze zitten er toch altijd naast. Doet me denken aan de aan Mark Twain toegerekende uitspraak: “Voorspellen is altijd moeilijk, vooral als het over de toekomst gaat”.
Een prachtige dag voor de krantenlezer. Met boeiende verslagen van de problemen van de huidige tijd. Met het van elkaar gescheiden benaderen van dingen die door hun samenhang helemaal niet gescheiden kunnen worden. Met het niet beseffen dat organismen een eigenheid / uniciteit hebben maar ook onderdeel zijn van een groter geheel. Dat het ontkennen van dat grotere geheel gevolgen heeft voor de omgeving, maar daarmee ook weer voor jezelf (als individu of bedrijf).
Ik verkondig altijd en overal dat als medewerkers met plezier naar hun werk gaan, je niet alleen een beter commitment krijgt (ze hoppen minder en ze worden ook nog minder vaak ziek) maar ook betere prestaties worden gerealiseerd.
